— Co się dzieje? — zapytał. — Nigdy ze mną nie mówiłaś o takich sprawach. I było nam z tym dobrze. Dlaczego teraz moja staruszka zmienia taktykę?
Porzycka spuściła oczy.
— Tak... masz rację... Nie mówiłam nigdy z tobą o tych... drobiazgach. To rzecz twoja. Każdy człowiek jest panem swego losu... Ale ja sama nie wiem, dlaczego robię ten wyjątek!... Chciałabym, żeby anonim skłamał. Chciałabym bardzo...
Porzycki zwraca się do stołu, rozwija przyniesione pakunki. Nie patrzy w oczy matki.
— Anonim kłamie! — mówi, lekko wzruszając ramionami.
— Kłamie?
— Naturalnie. Pomiędzy mną a panią Żebrowską nie ma nic prócz przyjaźni.
— Nic?
— Ależ nic. To ta głupia kołtunka z przeciwka mści się w taki sposób. Jak mama może temu dawać wiarę? To bardzo uczciwa kobieta, pani Tuśka... A zresztą... Ach, Boże! Mamuńciu, czy wszyscy ludzie są zwierzęta?
Twarz Porzyckiej pobladła.