— Ależ tak! O!... te oczy! Jak się pani na mnie nimi patrzy! Zresztą ja nauczę. Czy pani grała kiedy na scenie?
— Niegdyś... gdy byłam panienką.
— No... i...
— Mówili wszyscy, że doskonale, ale to tak dawno.
— To i cóż? Życie panią wytresowało na jeszcze lepszą aktorkę. To jedyna szkoła dramatyczna. Zresztą spróbujemy.
Na Tuśkę biją ognie.
Grać? publicznie? za pieniądze? Ogromna odpowiedzialność. Z drugiej strony wybucha w niej z ogromną siłą próżność kobiety, która lata całe hodowała fikusy, rodziła dzieci, liczyła grosze i nie była nigdy podziwiana przez tłumy, a przyszła na świat z szalonym tego podziwu pragnieniem!
Próbuje zaoponować.
— To niemożliwe! Ja nie mam tualety.
— Sprawi się. Zresztą wybierzemy coś łatwego, bez stroju...