— Widzisz!... — mówi do koleżanki — jesteś taka nudna, że ta śliczna panienka śmieje się z ciebie.
— To z ciebie.
— Nie, z ciebie.
Tuśka czuje, iż powinna wstać i iść z tej werandy, gdzie swoboda grona aktorów wciąga i ją, i Pitę w swe zaczarowane koło.
— Chodźmy, Pita!
Z piersi Porzyckiego wydziera się jakby westchnienie:
— Szkoda!
Tuśka zabiera córkę i obie, przeprowadzone wzrokiem publiczności, schodzą ze schodków na ulicę.
Tuśka chce wsiąść do furki, lecz widzi, iż Porzycki i dwie aktorki wstały i oparte o balustradę, przypatrują się ich odjazdowi.
Siada więc do dorożki licząc mimowolnie, ile wydała dziś na teatr, herbatę, dorożki. Siada jednak z gracją.