Krew w niej — nie woda, ale kir całuna
Duszę jej schmurzył, a któż myśl napotka
Smutniejszą nad tę, którą daje truna762?...
Gdy nie ma, na kim byśmy się oparli
I (gdy najdrożsi dla serca — pomarli...
XLV
Dziecięcej jeszcze postaci dziewczyna
Miała w sobie coś, co nad poziom wzlata;
Oczy żałosne jak twarz serafina.
Młodziuchna, a już wyrosła nad lata;