Owe powietrzne młodocianej pory,
Strojące ludzki żywot, czcze mamidła?...
Nigdy do gniewu człek nie jest tak skory,
Jak widząc duch swój pochwycony w sidła,
Gdy się przejrzaną skroś uczuje dusza,
Jak przez Cezara764 myśli Antoniusza.
LIV
Aby to była zawiść — niepodobna765:
Miała zasady zacne pod tym względem.
Złość — lecz jej czoła nigdy chmurka drobna