W noc przeszłą; ale ustawiczne drżenia
Sprzykrzywszy zaczął myśleć, że się myli,
I znowu wstyd mu było mieć złudzenia.
Już w mim wewnętrzny człowiek też się sili
I nad materią władzę rozprzestrzenia,
Tłumacząc, że duch z ciałem może śmiało
Ruszyć na ducha, który zezuł ciało.
CXIX
Lęk się zmienił w złość, złość się jęła żurzyć800,
Powstał, szedł naprzód — cień nazad uskoczył.