„Ta sama potęga która uderza dziś ciebie, zabija i mnie, i mnie ona pochłonie.
„Bowiem prawo które ciebie wydało w me ręce, wyda i mnie,
a w potężniejszą prawicę.
„Twoja, jak i moja krew, są jeno sokiem, co żywi drzewo niebios”.
A gdy zęby w miąższ jabłka zatopisz, rzeknij mu w swoim sercu:
„Ziarnka twe będą żyć we mnie,
„a pąki twego jutra rozkwitną w mym sercu;
„aromat twój spłynie w mój oddech
„i razem cieszyć się będziemy przez wszystkie pory bożego roku”.
A jesienią, w czas winobrania, gdy jagoda winna napełni twą tłocznię