— Tak — szepnęła Lucia. — Niech pan będzie moim bratem.
— Nie, pani; o tym nie marzyłem. Mężczyźnie, który kocha kobietę miłością... wielką, nie można dawać braterstwa zamiast wzajemności.
Lucia teraz spuściła oczy.
Ręce ich rozerwały się, bo oboje nic już do powiedzenia nie mieli.
Gdy panowie wsiadali do powozu, Lucia skinęła na Waldemara. Podszedł do niej z kapeluszem w ręku.
— Waldy... Słuchaj, Waldy! Proszę cię w imieniu dziadzia i... w swoim: bądź uważny. Ten list...
Ordynat lekko ogarnął ją ramieniem i dotknął ustami jej jasnych włosów.
— Nie obawiaj się, dziecko. To strachy na lachy, później ci to wytłumaczę.
Stali zakryci trochę filarem ganku. Waldemar spytał szeptem:
— Cóż Jurek?...