— Wróciłaś? Już nie odejdziesz: prawda? Mów!
— Nie...
— Zostań! Zostań! Tak dobrze!... Ale ty pójdziesz... boję się!
— Zostanę... Waldy... Zostanę.
Waldemar trzęsące się ręce Luci położył sobie na oczach i oddychał ciężko i rzęził.
Ona z okropnym trzepotaniem serca, spojrzała na doktorów wzrokiem konającej. Błagała ich o coś. Zrozumieli.
Badanie trwało krótko. Ordynat nie widział ich, trzymał ręce Luci i przemawiał jak do narzeczonej. Błędnie składał słowa, chwilami cichł i znowu zaklinał ją, by nie odchodziła.
Doktorzy podnieśli się z dobrą smugą w oczach. Twarze ich były jasne, szczęśliwe.
— Przesilenie minęło. Ocalony!
Lucia nie zrozumiała, czy to wyrok czy łaska. Umysł jej stępiał. Mrugała powiekami.