— Ach, Waldy, irytujesz mnie. Voilà que tu es ridicule!239 Otrzymanie jej od ciebie zależy.
— Ale ja nie będę się o nią starał — odrzekł dobitnie, już podrażniony.
— Dlaczego?
— Pozwoli ciocia, ale to jest już wyłącznie moja rzecz.
Kwestia rozstrzygnęła się. Pani Idalia spochmurniała jak noc.
Wtem zawołała Lucia:
— Bardzo się z tego cieszę. Nie cierpię tej Melanii Barskiej.
— Lucie, soyez tranquille240 — zgromiła ją matka.
Biednej Luci nic się dziś nie udawało.
Waldemar, zaczął inną rozmowę. Mówił o przyszłej wystawie, urządzenie jej porównywał do wystaw zagranicznych, wygłaszając zdania bardzo trafne i oryginalne. Stefci nie narzucał się, ale zręcznie wciągał ją w rozmowę, tak że właściwie oboje tylko mówili. Lucia siedziała nadąsana, pani Idalia ponura. Tak dojechali do Słodkowic.