EJNAR

Wtem, Boże drogi, coś mi wpadło,

Że ze mnie istne jest dziwadło,

Żem nie oświadczył się swej lubej!

Więc zamiast pleść smalone duby,

Od razu wziąłem się do sprawy.

Nasz zacny doktór, zbyt łaskawy,

Nie mógł opędzić się radości:

W dom pozapraszał licznych gości

— Wszystkie powagi, wszyscy księża,