Pan Ługowski aż zaniemówił na chwilę ze zdziwienia.
— A jeżeli tak, to bywajże waćpan, bywaj, bo nam nowin udzielisz! Mało już króla miłościwego nie umorzył frasunek, że przez trzy dni żadnej pewnej wieści nie miał. Jakże to? Spod chorągwi Zbrożka może albo Kalińskiego, albo Kuklinowskiego? Spod Częstochowy?
— Nie spod Częstochowy, ale z samego klasztoru, wprost!
— Chyba waść żartujesz? Co tam? co słychać? Broniże się jeszcze Jasna Góra?
— I broni się, i będzie broniła. Szwedzi już na odstąpieniu!
— Dla Boga! Król ozłoci waszmości! Z samego klasztoru, powiadasz, jedziesz?... Jakże cię to Szwedzi puścili?
— Jam ich o permisję510 nie prosił, ale wybaczaj waćpan, że w kościele obszerniejszej relacji dać nie mogę.
— Słusznie, słusznie — odparł pan Ługowski. — Bóg miłosierny!... Z nieba nam spadłeś!... W kościele nie przystoi... słusznie! Czekajże, waćpan. Zaraz się król podniesie, śniadać przed sumą511 pojedzie... Dziś niedziela... Chodź waść, staniesz wraz ze mną przy drzwiach i wraz u wejścia przedstawię waćpana królowi... Chodź, chodź, bo nie ma czasu!
To rzekłszy, ruszył naprzód, a Kmicic za nim. Zaledwie ustawili się przy drzwiach, gdy ukazało się naprzód dwóch paziów, a za nimi wyszedł z wolna Jan Kazimierz.
— Miłościwy królu! — zakrzyknął pan Ługowski — są wieści z Częstochowy!