Pieśń II, 7 (O saepe mecum tempus in ultimum...)
Do Pompejusza Warusa
Pomnisz, jak śmierci w oczy my patrzali
Z bliska, gdy Brutus1 hetmanił2 szeregom
Któż ci kwiryctwo3 wrócił, kto z oddali
Wrócił penatom4 i italskim brzegom?
Pompeju! my dwaj najstarsi druhowie,
Z tobą mi chwile biegły nieleniwo
Niegdyś przy pełnym, z różami na głowie
Malobatrową5 łyszczącej oliwą.