Pieśń II, 3 (Aequam memento rebus in arduis...)

Do Deliusza

Mój Deliuszu¹! Prze’ć² umrzesz kiedyś³, pamiętaj zatem

umysł zawsze stateczny w trudnych zachować przejściach,

a w pomyślnych go chronić

od radości nad miarę swywolnej,

czy tam wszystkie twe lata w smutku przepędzisz, czy też,

gdzieś na łączce odległej leżąc, w świątecznym czasie

uszczęśliwiać się będziesz

dzbanem wyborowego falernu⁴.