I Surele znowu rzuca się z płaczem na łóżko.
— Płacz córeczko, płacz. Wypłacz sobie szczęście. Szczęście, które by świeciło jak słońce, a ja przy tobie także odżyję. I słyszysz, córeczko, on już nadchodzi z poczęstunkiem, ale ja też nie chcę pozostać z pustymi rękami. Ja też coś dam...
Przyniosłam kilka śledzi i trochę kartofli w mundurkach ugotuję.
Zanurza Surele twarz w poduszce...
— Leż, Surele, leż córeczko, ja w twoim wieku też płakałam. Też myślałam, Bóg wie, jakie strachy czyhają na mnie w życiu.
I zaraz zabiera się do roboty. Zapala ogień w kuchni, stawia garnek z kartoflami na fajerce. Ogień trzaska wesoło i woda w garnku zaczyna kipieć. Trzeba ją już odcedzić. Nagle przypomina sobie: sól. Zupełnie zapomniałam o niej.
— Córuchno, Sarciu, korono ty moja, bądź taka dobra i skocz do sklepu po sól.
Surele nie reaguje. Matka przypada do niej i zaczyna całować. Powołuje się przy tym na religijny nakaz „czcij matkę swą”.
— Jeśli nie chcesz, to odcedź kartofle, a ja skoczę po sól.
Wstaje wtedy Surele z łóżka i idzie po sól.