I półżywą zaprowadza do domu.
Opatowski cadyk, oby jego pamięć była błogosławiona, przysłał staremu rabinowi z miasteczka swoją laskę i pouczył, jak wypędzić dybuka.
I zaraz, jak tylko słońce się pojawiło, zabrano się do rzeczy.
Szames stukaniem w okiennice zwoływał ludzi do bóżnicy. Ta wkrótce wypełniła się po brzegi. W babińcu również było tłoczno jak nigdy.
Na stół bimy14 położono deskę służącą do mycia zmarłych przed pochówkiem.
Na tę deskę położyli Surele i przykryli ją czarną narzutą.
Po chwili miejscowy rabin, trzymając w ręku laskę opatowskiego cadyka, wstąpił na schodki prowadzące do Świętej Szafy, po czym odwrócił się twarzą do bimy.
Stoi i cicho szepcze należne słowa i nagle, uderzając trzy razy laską w schodek, woła:
— Dybuku, wyjdź!
Zebranych w bóżnicy ogarnia strach. Dybuk jednak nie reaguje. Milczy.