— Na waszą jedynaczkę.
Stojąca obok łóżka Sara na dźwięk tych słów rzuca się na posłanie twarzą do ściany.
— Tak, właśnie tak postępują wszystkie niewiasty! — śmieje się Pinie.
— To co z tego? — pyta z drżeniem w głosie wdowa.
— Co z tego? Ano nic... sobota to sobota... po hawdali8 posyła po mnie. Idź — powiada — do wdowy po sędzim i wyswataj mi jej córkę. Ja tymczasem jadę z powrotem do lasu. (Furmanka stała już gotowa do jazdy). — Kiedy powrócę, z Bożą pomocą, pojadę do niej w towarzystwie dziesięciu Żydów. Zaniosę jej gościniec.
Reb Pinie zażywa znowu szczyptę tabaki... Wdowa czeka z otwartymi ustami aż do końca jego słów:
— I jak Bóg da, odbędą się zaręczyny.
Z ust Surele wyrywa się bolesny okrzyk. Przypada do niej matka, obejmuje, całuje i stara się na siłę ją przekonywać:
— Córeczko, co za szczęście. Przecież to prawdziwa kopalnia złota... nie zasłużyłyśmy, dalibóg, na taką łaskę... Chyba że twój ojciec zza grobu postarał się o to.
Surele wyrywa się z objęć matki. Zeskakuje z łóżka i szlochając wybiega z domu. Wdowę z początku ogarnia przerażenie. Trwa to niedługo. Po chwili uśmiech pojawia się na jej twarzy. Przypomina sobie słowa swata i powiada: