Mówię mu, skąd wiem, a on ze swojej strony uspokaja mnie:
— Tylko przejadę przez rozlewisko — powiada — i zaraz potem kieruję się na prawo. A pan zapewne jedzie w lewo?
Zaczyna mnie badać, ale ja mu przerywam:
— Jakże ta woda w rozlewisku błyszczy. Istne lustro.
— Ba! Taka woda... — i na tym kończy, ale ja czuję, że za tym się coś kryje.
— Co to za woda? Deszczowa?
— Deszczowa! — powiada ze złością. — A kiedy padał tu deszcz?
— W takim razie musi gdzieś tu być jakieś źródło.
— Skąd tutaj źródło? — W promieniu dziesięciu mil nie ma czegoś takiego.
— W takim razie co?