Z przerażenia opadają konającemu powieki. Dobry anioł stara się mu pomóc:
— Proś Boga! Módl się! Odpokutuj, wyraź skruchę. Jeszcze jest czas... Porzuć swoje złoto...
I konający zaczyna szeptać: Szma Israel.
— On nie porzuci złota — powiada zły anioł i kładzie swoje czarne skrzydło na gardle Lejbla. Głos konającego został zdławiony.
Zawstydzony biały anioł odsuwa się od łóżka.
Ciemnej, deszczowej nocy, wśród zgiełku, krzyków i harmidru rozlega się w piekle ostry, świdrujący rozkaz:
— Nachman ze Zbaraża kona... ścinał paznokcie nie tak, jak prawo przewiduje i wyrzucał je... nie raz zapomniał odmówić modlitwę mincha. Kto chce udać się po jego duszę?
— Ja — zawołał anioł zagłady. — Już lecę, a wy przygotujcie kocioł i wrzącą smołę.
I podskoczywszy z uciechy wyleciał z piekła.
Źli aniołowie latają szybko. Na szczęście dobrzy aniołowie też potrafią szybko latać. Pomaga im w lataniu wielkie miłosierdzie.