I kazał go wozić na wozie namiestnikowskim720 swoim, i wołali przed nim; „zgiąć kolana!721” I tak ustanowił go nad całą ziemią Micraim.
I rzekł Faraon do Josefa: „Jam Faraon722; ale bez ciebie723 nie podniesie nikt ani ręki, ani nogi724 swojej, w całej ziemi Micraim”.
I nazwał Faraon imię Josefa: Cafnat-Paneach725; a dał mu Osnatę, córkę Poti-fery726, kapłana Onu, za żonę. I przeszedł Josef całą ziemię Micraim.
A Josef miał trzydzieści lat, gdy stanął przed Faraonem, królem Micraim. I wyszedł Josef sprzed oblicza Faraona, i przeszedł całą ziemię Micraim.
I wydawała ziemia w siedmiu latach obfitość, garściami727.
I gromadził on wszelaką żywność w siedmiu latach, które nastały w ziemi Micraim, i składał żywność tę w miastach; żywność z pól każde miasto otaczających728, składał w nim.
I nagromadził Josef zboża, jak piasku morskiego, mnóstwo wielkie; tak że zaniechał liczyć, gdyż nie było liczby.
A Josefowi urodzili się dwaj synowie, zanim729 nastał rok głodu, których urodziła mu Osnat, córka Poti-fery, kapłana Onu.
I nazwał Josef imię pierworodnego: Menasze730, „gdyż — dał mi zapomnieć Bóg wszystkie nieszczęścia moje, i cały dom ojca mojego”.
A imię drugiego nazwał: Efraim731, „gdyż — rozmnożył mnie Bóg w ziemi niedoli mojej”.