A coraz piskliwiej, coraz chrypliwiej! Jakby kto nożem po szkle...
Ech! — koniec świata, i tyle.
Sąsiedzi się zbiegli na to widowisko! Do samego południa trwały te poszukiwania Tiuzdejka.
Musiałem pożyczyć sieci, brodzić po sadzawce, bo się pannie Agacie koniecznie uwidziało, że Tiuzdej utopił się w tej kałuży, w której więcej błota niż wody.
Miesiłem to błoto nogami i naprawdę nie mogłem w tym znaleźć nie tylko przyjemności, ale i sensu. Bo nie tylko Tiuzdej, ale i szczur nie byłby się mógł utopić w naszej sadzawce.
Ale czego się to nie robi po to, aby dogodzić zrozpaczonej kobiecie, no i gościowi.
Wreszcie powróciliśmy do domu.
Panna Agata słania się i ledwie mi przez ręce nie leci.
Po lekarza, myślę, posłać czy jak?
Wchodzimy na podwórze. Nagle Bursztyn spojrzał na Puca. Puc na Bursztyna. Nosy w górę. Węszą.