Poszedł za zapachem. W kącie koło kredensu, tam gdzie była psia szkoła, stał stolik. Zazwyczaj na tym stoliku nie było nic ciekawego. Filiżanka, czasem kubeczek od mleka. Nie warto było zwracać na to uwagi! Ale dziś! Dziś stał tam talerz. A na tym talerzu, o dziwo, kotlety!
Puc własnym oczom nie wierzył. Obwąchał mięso starannie, oblizał się
Pucuniu, nie rusz — mówił sam do siebie. — Pucuniu, jesteś przecież porządny pies. Pucuniu, uważaj.
Powtarzał sobie te przestrogi i powtarzał
Ale tak jakoś samo z siebie się stało, że kotlet wpadł mu sam w zęby. Nawinął się jakoś
— Puc, opamiętaj się — powiedział sobie pies.
Ale już było po kotlecie!
Drugi kotlet też jakoś dziwnie sam spadł na ziemię. Też jakoś nie wiadomo, dlaczego.
Czyż miał tak leżeć na podłodze?
Co komu przyjdzie z takiego ubrukanego kotleta?