Puc spojrzał i rozwarł paszczę w najweselszym uśmiechu.
— A to ci będzie zabawa — pomyślał. — Jeszczem też czegoś podobnego nie widział!27
I zanim panna Agata zbliżyła się do niego z parasolką. Puc już się zerwał, skoczył, chapnął za brzeg, tam gdzie była koronka, i nuż targać, szarpać, wydzierać.
Panna Agata w krzyk. Chce wyrwać parasolkę, a Puc trzyma ją zębami jak w kleszczach i rwie ku sobie. Zaczęła się szarpanina. W tej walce zakręcili się w kółko raz, zakręcili drugi. Szlafrok panny Agaty rozdął się jak żagiel. Musnął Puca po nosie.
— Nie bawię się więcej w parasolkę! — powiedział sobie Puc. — Łapać za te skrzydła!
Wypuścił parasolkę, a wpił się zębami w skraj szlafroka.
I jazda!
Kręcił się w kółko lepiej niż na karuzeli.
Bo panna Agata, chcąc się uwolnić od psa, obracała się w koło jak fryga28.
Pucunio stuknął z rozmachu w Tiuzdejka i wbił go pod szafę. Łupnął głową o stołeczek pod nogi. Ten stołeczek wpadł jak kula pod większy stolik, który stał niepewnie na trzech ciężkich nogach.