I to daleko, hen, tuż przy moście!
Skoczył więc przed siebie. Dopadł Mikaduchny, wyciągnął go na brzeg.
Psina była ledwie żywa. Puc złapał go za kark, potrząsnął nim raz i drugi. I krzyknął:
— Teraz ósemka, ale taka z pieprzem!
Mikado porwał się na nogi.
Zrazu bieganie mu nie szło. Przewracał się co chwila. Osłabł od walki z prądem. Ale później jakoś zebrał się w kupę. Biegał, naszczekiwał, gonił. Nie gorzej od Puca i Bursztyńsia.
Biegały tak długo, aż się zziajały. Powiada Bursztyn:
— A pamiętaj, Mikado, więcej do wody nie wchodzić, bo się utopisz.
Mikado spojrzał nań z góry. Nie odpowiedział nic. Tylko stał na brzegu i hyc! — do wody.
Tym razem poszło mu zupełnie inaczej. Płynął zupełnie pewnie. Wykręcił parę kółek na głębinie, nie dał się porwać prądowi, dopłynął do przeciwnego brzegu i wyskoczył na łąkę po kamieniach.