Nawet się nie skrzywił, gdy mu mydlana woda wpadła do oczu. Mrugał tylko powiekami i potrząsał głową.
Umyty, opatrzony leżał na poduszce i patrzył na nas. Właściwie nie na nas, tylko na Krysię. Bo odtąd oczu z niej nie spuszczał.
Wieczorem, gdy kładliśmy się spać, a Krysia poszła do siebie, Mikado zeskoczył z fotela i utykając mocno podreptał za nią.
Poczekał, aż położyła się do łóżka. Wtedy wczołgał się na kołdrę. Podsunął się do samej twarzy i polizał ją ostrożnie raz i drugi po policzku.
— Kocham cię, bo jesteś odważna. I dla mnie naraziłaś się na niebezpieczeństwo.
A do późna w nocy słychać było ciche a bolesne skomlenie na podwórzu. To wrócili nasi domowi bohaterowie i opłakiwali swoje rany.
Że Katarzyna miała miękkie serce, więc dostali podwójną porcję na kolację i poszli spać.
Rozdział dziewiąty
Minęło kilka dni. Mikado zmienił się zupełnie.
Nie dlatego, aby otrzymane w czasie walki na rynku rany miały go zeszpecić.