Pieśń III1
Nie wierz Fortunie2, co siedzisz wysoko3;
Miej na poślednie koła pilne oko4:
Bo to niestała pani z przyrodzenia5,
Często więc rada sprawy swe odmienia.
Nie dufaj w złoto i w żadne pokłady6,
Każdej godziny obawiaj sie zdrady:
Fortuna co da, to zasię wziąć może,
A u niej żadna dawność7 nie pomoże.
A ci, co z tobą teraz przestawają,