Pieśń XVII1
Niegodzien tego ten świat zawikłany,
Aby miał na nim rozumem nadany2
Człowiek polegać, a swe szczęśliwości
Sadzić na jego płochej odmienności3.
Co ma ten żywot, na co by bezpiecznie
Człowiek mógł kazać4? Niedługo kóniecznie5
Doniesie czaszę6 pachołek do gęby,
A przedsię i w tym straci czasem zęby7.
Morze nie stoi nigdy, zawżdy płynie: