Tren VIII. (Wielkieś mi uczyniła pustki w domu moim...)1
Wielkieś mi uczyniła pustki w domu moim,
Moja droga Orszulo, tym zniknienim2 swoim.
Pełno nas, a jakoby nikogo nie było:
Jedną maluczką duszą3 tak wiele ubyło.
Tyś za wszytki mówiła, za wszytki śpiewała,
Wszytkiś w domu kąciki4 zawżdy pobiegała5.
Nie dopuściłaś nigdy matce sie frasować6
Ani ojcu myśleniem zbytnim głowy psować7,