A było dopiero piętnaście po ósmej.
Żaden czar Kajtusia nie wywołał jeszcze takiego zamieszania w całej Warszawie.
Co kto spojrzał na zegar, oczom swoim nie wierzy. Każdy naprzód robi w domu awanturę, że ktoś przesunął wskazówki zegara, potem biegnie do sąsiada, żeby sprawdzić. Telefonują na prawo i na lewo, bo chcą wiedzieć, co się stało, która naprawdę godzina.
Urzędnicy bez śniadania biegną do biur, a kupcy do sklepów.
W tramwaju tłok. Konduktorzy rady dać nie mogą. Kto się nie docisnął, biorą wspólnie taksówki. Wszyscy spóźnieni: myśleli, że wcześnie, a tu już południe.
Wysypali się ze szkół uczniowie.
— Skaranie boskie z tymi dzieciakami, plączą się, jak człowiek się śpieszy.
— A to niespodzianka — cieszą się młodzi. — Kto tak dobrze wymyślił?
— Zagraniczni goście — mówi Kajtuś rozweselony. — Chodźmy im podziękować.
Wstąpił do bramy, wywołał sobowtóra i posłał do domu. Sam przyłączył się do pochodu sztubaków i — hajda na miasto.