Idźcie, kolego, ja zaczekam.
Stolarz i Janek niosą płytę.
POSŁUGACZ
Dawaj, to dla ciebie za ciężkie.
STOLARZ
Nic mu nie będzie. Niech wie, że życie twarde. — Jak chcą, niech mają (do Profesora). — Ja to znam. — Siedziałem tu z nimi, jak mi żona nieboszczka umarła w połogu. Taki na mnie tuman naszedł, że grzech chciałem popełnić. — Żeby nie doktór159, byliby nie upilnowali.
PROFESOR
A teraz dobrze?
STOLARZ
Dobrze zupełnie nie jest, ale jakoś sobie radzimy. Prawda, Janek? W niedzielę gorzej, więc tu przyjeżdżamy.