— Czemu pani płacze? — spytał szorstko.
Przeraziła się i podniosła nań zalękłe oczy.
— Ja nie płaczę, tylko... spać mi się chce i jestem głodna.
— Więc czemuż tu pani siedzi u licha?
Nie odpowiedziała nic, spuściwszy jeno oczy na duże i niezgrabne ręce swe, na kolanach złożone. Nie piła prawie nic przez cały wieczór — na twarzy jej malowała się śmiertelna nuda, znużenie i lęk.
Butrymowi pod wpływem wina żal się jej nagle zrobiło.
— Panno Mary — rzekł łagodnie — proszę sobie kazać podać coś do zjedzenia, zapłacę chętnie, a potem iść do domu.
Spojrzała nań z wdzięcznością.
— Niech mi kelner da tylko trochę szynki i chleba przyniesie, a do domu... teraz jeszcze iść nie mogę. Muszę czekać na Tourbillonkę.
— Jakże to? — zapytał, spłoszywszy poprzednio rozkazem przyniesienia szynki kelnera, który właśnie cichutko i chytrze nową próżną flaszkę do wypitych dostawiał.