— Nie.
— Powiedział to pan z takim cudownym przekonaniem.
— Tak, pani. Mówię to na podstawie doświadczeń własnego życia.
— Pan musi być inny!
— Nie sądzę. Życie nam daje wszystko, co potrzeba. Są tylko dwa nieodzowne warunki: trzeba umieć chcieć i trzeba wiedzieć dokładnie, czego się chce.
— A jeśli się nie potrafi ani jednego, ani drugiego?
— Ha, w takim razie...
— A widzi pan, a widzi pan! O to właśnie chodzi. Jestem tak strasznie, ale to tak strasznie nieszczęśliwa, że doprawdy powinnam się była od dawna utopić albo powiesić... Wszystko, co mi się wyśni jako cudowna bajka, zamienia mi się potem w rękach na jakąś płaską, pospolitą, brudną rzecz. Miałabym już tylko jedno pragnienie, niestety także niemożliwe: zamknąć się w pokoju bez drzwi i okien i zażywać haszysz i snuć całe życie swoje z fantazji, bez obawy przebudzenia kiedykolwiek.
Turski patrzył w zamyśleniu przed siebie.
— Ale pan nie słucha wcale tego, co ja mówię. Może pan ma rację zresztą.