— Owszem, proszę pani, słucham i myślę.
— I cóż pan wymyślił?
— Że pani prawdziwego nieszczęścia jeszcze nie miała.
— Ach! Tak to wy wszyscy potraficie odpowiadać. Tak i mąż mój mówi. Banalny, zdawkowy frazes, który nic nie znaczy. Więc gdy komu pójdzie życie zupełnie inaczej, niż było powinno, to nie jest nieszczęście najgorsze, owszem, jakie może być?
— A jak powinno było iść?
— Nie wiem. W każdym razie nie tak, jak idzie.
— A otóż to. Nie wie pani... Może to wszystko pochodzi stąd właśnie, że pani nie wie, jak życie pani iść powinno?
— Więc naprawdę nie pozostaje mi nic innego, jak tylko utopić się.
— Niech pani jeszcze poczeka. Warto jeszcze popróbować...
—Za późno. O, panie! Gdyby pan wiedział, jaka ja już jestem stara!