Zamknął już oczy, wyciągając ręce,
I śmiało naprzód rzucił się w gęstwinę.
Wtém puszcza śmiechem tysiącznym zawrzała;
A na ramionach uczuł nieszczęśliwy,
Jak mu się dwoje ostrych szpon wciskało.
Spójrzał229 — nad głową dwoje ócz230 ognistych,
Jak dwa pioruny ze chmury, wisiało.
Chciał strząsaj, porwać, nie dostał rękami.
Już Johds go dusił, do gardła dostawał.
Gdy zebrał siły, lecz nie na obronę,