Anafielas. Pieśń I. Witolorauda

by Józef Ignacy Kraszewski

I na Witola zpode³⁴² łba spozierał;

Stawał, szedł mowo; a gdy się z nim zrównał,

Odetchnął chwilę i tak go powitał:

— W imie³⁴³ Bentisa, w imię Kielo-Dewas³⁴⁴,

Bądź pozdrowiony, wędrowniku młody!

Wszak pewnie idziesz od strony Romnowe? —

— Z Romnowe, ojcze! — I ja się tam ciągnę.

Ale za późno: bo Krewe Krewejto,

święty nasz ojciec, pewnie się już spalił? —

— Kiedy ostatnia głównia stosu gasła,