Anafielas. Pieśń III. Witoldowe boje

by Józef Ignacy Kraszewski

To żona twa, Anna, ród panów smoleńskich;

Ta izba, tajemną ciemnością osuta³⁶²,

To izba twéj żony i pieszczot małżeńskich,

To izba jest, w któréj gnuśniejesz, mój młody,

I życie swe dajesz za roskosz³⁶³, za gody,

I sławę swą dajesz za szczęście weselne,

Swą wielkość i imie³⁶⁴ grzebiesz nieśmiertelne. —

— Ktożeś³⁶⁵ ty? kto jesteś, co śmiész mi sen mięszać³⁶⁶?

I słowy jakiemiś dziwnemi, ostremi,

Nad duszą, jak jastrząb’³⁶⁷ nad ptakiem, zawieszać,