— Kochany wieszczu, nie rozumiem nic.
Emil Marya zmieszał się, ale cofać się nie mógł.
— Miałżebyś zupełnie o niczém nie wiedziéć? —
— Tak dalece, że nie mam pojęcia nawet, co to być może.
Poczuł dopiéro Emil Marya, że na niego spadł ciężar daleko większy, niż przewidywał. Pocieszać i radzić, ostrzedz był gotów, ale być zwiastunem złego...
— Mów-że, na Boga!
— Nic nie wiész?
— Nic a nic.
— Nie wiész że wychodzącą od ciebie panią Lizę hrabia Filip, w bramie czatujący, pochwycił?
Wiktor poskoczył ku niemu.