— Módlmy się za jej duszę — odparł mężnie Zygmunt August — albo raczej prośmy, aby się ona do Boga za nami wstawiła. Męczennicą umarła!
Właśnie w czasie, gdy Zygmunt August był w Krakowie, na ulicach miasta zaczęto widywać człowieka milczącego, w odartej i wyszarzanej opończy, który, do nikogo nie mówiąc, przesuwał się powoli pod domostwy, zachodził do kościołów, stawał na Rynku, błąkał się jakby niewiedział co ma począć z sobą.
Niektórzy przypatrując mu się, znajome jakieś, dawniej widywane rysy sobie przypominali.
On nie znał i nie poznawał nikogo.
Raz jeden z dworzan królowej Bony, blizko się o niego otarłszy i zajrzawszy w oczy, pochwycił za rękę i zawołał.
— Dudycz! — ale nieznajomy wyrwał mu się i mówić z nim nie chciał.
Drudzy potem śledząc poznali w nim także zbiedzonego wielce i na pół obłąkanego Petrka. O nim i o żonie oddawna nikt nic nie słyszał.
Gdy dworzanie oznajmili o nim królowej, kazała go przyprowadzić na zamek do siebie.
— Co się z twoją żoną stało? — spytała Bona.