Marsupin się rozśmiał.
— Strachem mnie nie wziąć — rzekł.
Zmilczał gość patrząc na stół.
— Wiem, że się nie boisz — rzekł po chwili — ale jechać nie życzę.
Zawahał się chwilę.
— Mam dla was obowiązek wdzięczności, ostrzegam — dodał — królowej naraziliście się śmiertelnie. Ona wam nie przebaczy, życie wasze zapłacone, zabiją was.
Marsupin podparty na ręku dumał.
— Słuchaj — dodał Moncaccio — ja wiem o wszystkiem. Zrobiliście co tylko było w mocy ludzkiej uczynić, więcej nie zdołacie nic. Życie więc dacie nadaremnie.
— Ależ mój Moncaccio — odparł Marsupin — kto na moje nastawać będzie, ten swoje też narazić musi, nie wiadomo kto kogo zabije.
— Ilu was będzie? — rzekł zimno Włoch.