Jaszko nie dał się zastraszyć.
— Swój swego nie wydaje — rzekł. — Jeżeli na Pomorze jedziecie, weźcież mnie. My też ze sobą powinowaci jesteśmy, nie powinniście odmawiać.
Namyślał się trochę nieznajomy pan.
— Mów mi o ojcu — odezwał się nieodpowiadając. Nie dał ci jakiego poselstwa?
— To, co mi dał księciu Światopełkowi odniosę — rzekł Jaszko.
— Wszystko jedno, chcesz bym cię wziął, to mów, jam ten, dla którego on nie ma tajemnic. Co on myśli ja wiem, a co ja chcę, on też.
Uśmiechał się.
— Ojciec mi mu kazał powiedzieć, że czas jarzmo zrzucić i Leszkowi koniec zrobić — rzekł Jaksa.
— Łatwo to rzec, a zrobić ciężej — odparł stojący — kogoż ojciec z sobą ma?
— Jaksów dosyć, a przyjacioły się znajdą — mówił Jaszko. — Odonicz ze Światopełkiem silni są, tutejszy pan bronić brata nie będzie.