— A młodzi książęta? — zapytał Waligóra.
— Niemki ich niańczyły, Niemcy uczyli, karmili oni, stróżowali, muszą tem być czego się nassali. U Żegoty Robaka gdy matka zawczasu umarła, mamki nie było, kozę dano córce aby ją karmiła... Całe życie potem koziego coś miała w sobie!! Tak i tu!
Książe Henryk jeszcze nas cierpi — a drugi nie chce znać...
Stękali tak długo — ale ani jeden, ani drugi nie widzieli sposobu by zaradzić temu!
Tyle tylko że żółć zrzucili z serca... Waligóra sam zostawszy u ognia zasępił się i myślami pobiegł do swych dzieci...
Spartym tak na rękach ze zwisłą głową znalazł go powracający z wycieczki swej Kumkodesz, który widząc w izbie światło, przyszedł z pozdrowieniem.
Miał jak zawsze twarz wesołą i więcej jeszcze niż przedtem ożywioną.
Mszczuj się ku niemu zwrócił.
— Gdzieżeś był? — zapytał.
— Gdziem nie był? — odparł śmiejąc się kleryk, — w obu klasztorach, na biskupstwie, i na dworze książęcym — wszędzie... Dzięki Bogu tu nie źle słychać, książe Henryk trzyma i trzymać będzie z nami...