— Biegnijmy! — zawołał Pencroff.
I wszyscy popędzili co tchu z góry na dół w stronę wybrzeża.
Gdy dobiegli do zakrętu, przekonali się, że sytuacja zupełnie się zmieniła.
Małpy, z nieznanej przyczyny ogarnięte nagłym strachem, usiłowały ocalić się ucieczką. Dwie czy trzy biegały i skakały z okna do okna ze zwinnością klaunów cyrkowych. Nie próbowały nawet spuścić drabinki, po której łatwiej by im było zleźć na dół, a może w popłochu zapomniały o tym sposobie ucieczki. Wkrótce pięć czy sześć małp wystawiło się na strzały, toteż koloniści wzięli je spokojnie na cel i dali ognia. Jedne z nich, ranione lub zabite, powpadały z powrotem do środka, wydając przeraźliwe krzyki. Pozostałe powyskakiwały na zewnątrz i spadłszy na dół, połamały karki. W kilka minut później można było przypuszczać, że w Granitowym Pałacu nie było ani jednej żywej małpy.
— Hurra! — zawołał Pencroff — Hurra! Hurra!
— Trochę za wcześnie na te „hurra” — powiedział Gedeon Spilett.
— Dlaczego? Przecież wybite wszystkie co do nogi — odparł marynarz.
— Owszem, ale wskutek tego nie dostaniemy się jeszcze do domu.
— Więc chodźmy przez kanał odpływowy! — odparł Pencroff.
— Tak, chodźmy — powiedział inżynier — ale byłoby lepiej...