Kasia wyszła na podwórko.
— Tiu, tiu! — zawołała na kurczątka.
Ale kurczątka zlękły się widać rozczochranego straszydła i czym prędzej schowały się pod skrzydła kwoki.
Podeszła Kasia do psiej budy, żeby pogłaskać Burka. A Burek ogon pod siebie i do budy się schował.
— Hi! Hi! Hi! — cieszył się Cudaczek. — I pies się boi takiego stracha.
Pochodziła Kasia po podwórku, potem wyszła na drogę i siadła pod płotem. Posiedziała chwilę i oczy zaczęły się jej kleić. Zadrzemała.
Tymczasem na płocie przycupnęła wrona. Młoda, niemądra wrona, bardzo obrażona.
Na kogo? Na swoją mamę wronę. A o co? Bo jej mama kazała w gnieździe posprzątać.
— Nie potrzebuję — powiedziała niemądra wrona. — Poszukam sobie innego gniazda.
Zadarła ogonek i poleciała na płot. A z płotu zobaczyła Kasię. Więc przekrzywiła łebek wroni i dalej się przyglądać, co to za dziwo śpi pod płotem.