Nosek lata na wszystkie strony. Buzia wykrzywia się jeszcze lepiej. Cudaczek podskakuje z uciechy i czuje, jak mu pęcznieje, pęcznieje brzuszek.
A grymasom nie ma końca. Tu guziczek się rusza. Tam rękawek za ciasny. To nie chce panna Krzywinosek sandałków, tylko buciki. Dobra i cierpliwa mama traci wreszcie cierpliwość i daje córeczce klapsa. Panna Krzywinosek najpierw płacze, potem przeprasza, a za godzinę daje nowe przedstawienie.
Przy obiedzie na sali jest znowu tak:
— Mamo, słońce mi świeci w talerz.
— A cóż ci to szkodzi?
— Bo odbija się od talerza i razi mnie... I jak dadzą lody, to mi roztopi.
— Dziś nie będzie lodów.
— Mamo — krzywi się nosek. — Ja tu nie mogę.
Więc mama wstaje i przesiada się na miejsce dziewczynki, a ją sadza na swoim. Cudaczek korzysta z tej chwili i myk z ramienia dziewczynki na stół. Chowa się w bukiecie. Stąd lepiej widać miny Krzywinoska.
Tymczasem Andzia i Michalinka roznoszą zupę.