334. Chazarowie — lud koczowniczy pochodzenia tureckiego, żyjący w średniowieczu z pasterstwa i wypraw łupieskich na terenach Kaukazu i Krymu. [przypis edytorski]
335. Hunowie — plemię azjatyckich koczowników, którzy najechali Europę w IV–V w., powodując wędrówkę ludów i przyczyniając się do rozpadu Cesarstwa Rzymskiego. [przypis edytorski]
336. zdechliną ich karm wszystkich, lecz nie świnią — Tatarom, jak i innym muzułmanom, religia zabrania spożywania wieprzowiny. [przypis edytorski]
337. maża — kryty wóz używany przez czumaków, tj. ukr. chłopów żyjących z handlu solą i innymi towarami. [przypis edytorski]
338. wtwarzyć się (neol.) — wsunąć twarz, zajrzeć. [przypis edytorski]
339. garełko (z ukr.) — gardziołko. [przypis edytorski]
340. surma — trąba. [przypis edytorski]
341. Abdel-Kader — Abd al-Kader (1808–1883), emir arabski, przywódca walk plemion Algierii z kolonizacją francuską; tu przen.: wojownik. [przypis edytorski]
342. Waka — wieś tatarska niedaleko od Wilna. [przypis edytorski]
343. dwurożce — mowa o półksiężycach, symbolu wiary muzułmańskiej. [przypis edytorski]