I błyszczącą się łez rzuci kaskadą.
IX
Ach! najszczęśliwsi na ziemi nie wiedzą,
Gdzie duchy skrzydła na ramionach kładną,
Gdzie jak łabędzie zadumane siedzą;
Ach! najciekawsi na świecie nie zgadną,
W jakim szalecie8 żyłem z moją miłą;
I wiele nam róż do okien świeciło,
I wiele wiszeń9 naokoło rosło,
Ile słowików na wiszniach się niosło;