Zląkł się Zygmunt i jego rycerze,
choć się każdy zdał życiem ofiarny8;
wszystkich blady lęk za włosy bierze,
ale nie zląkł się Zawisza Czarny9.
O świtaniu uciekała rzesza,
cesarz Zygmunt dumny i dostojny — —
od Dunaju wstecz wojsko pośpiesza,
każdy rycerz ozdobny i zbrojny;
z schylonymi wstydem na pierś głowy10
uciekają przed strasznymi łowy11