lubiła cię hołota, więc zostań z hołotą.
O, pociągu jesienny, jadący w szarugę,
o, koła, roztrzęsione strachem i malarią!
Kochałem cię naprawdę, Stanisławie Mario14,
a ty szaleństwa moje i moją papugę.
Wiersz z 1926 r. Pierwodruk: „Cyrulik Warszawski” 1930, nr 3.
Przypisy:
1. szarlatan — oszust, zwodzący łatwowiernych ludzi swoimi rzekomymi nadzwyczajnymi umiejętnościami. [przypis edytorski]
2. Więc odjeżdżasz, oszuście, słodki szarlatanie (...) — żart. nawiązanie do elegijnego wiersza Norwida Bema pamięci żałobny rapsod, zaczynającego się od słów „Czemu, cieniu, odjeżdżasz, ręce złamawszy na pancerz”, zachowany został też dostojny rytm wiersza (u Norwida 15-zgłoskowy heksametr polski, tu 13-zgłoskowiec) oraz rymy okalające. [przypis edytorski]
3. taumaturga (z gr.) — cudotwórca. [przypis edytorski]