— Zdaje mi się — odrzekł Jacek — że mieszka za lasem, bo zawsze wychodzi spoza drzew: pewnie tam wśród nich śpi przez dzień jak sowa. Wędruje potem po niebie, bo to pewnie pasterz gwiazd, co ich pilnuje, aby która nie zgasła, a kiedy się zmęczy, to się chowa znowu między drzewa albo wpada do wody. Kiedyśmy byli nad jeziorem, wtedy widziałem, że mieszka w wodzie.
— Musi być bardzo dobry...
— Nie zawsze, bo czasem jest taki czerwony, jakby z gniewu.
— A na kogóż on się może gniewać?
— Nie wiem. Może na gwiazdy, kiedy która wejdzie w szkodę...
— W jaką szkodę?
— Czy ja wiem? Już on tam dobrze na tym się rozumie.
— I on tak zawsze wędruje?
— Nie wiem, czy już był, kiedyśmy się urodzili, ale odkąd nasza pamięć sięga, to go zawsze widziałem na niebie.
— Ja myślę, że on jest bardzo nowy, bo się świeci.