Jacek wparł się spojrzeniem w niebo, które zaczęło się srebrzyć daleko, daleko.
— Idzie! — szepnął.
— Idzie!... — powtórzył Placek. — Będzie tu za jakie trzy godziny...
Drżeli w niecierpliwym oczekiwaniu, coraz to spoglądając na niebo.
Żaby poczęły rechotać, żadne bowiem stworzenie na świecie nie ma tyle do opowiadania, co żaby: od początku świata co wieczór gadają to samo, widać jednak, że niesłychane historie dzieją się w każdym stawie, bo gadaniu nie ma i nie będzie końca. Tego wieczora, widać, obgadywały księżyc, bo rejwach był pełen zachwytu.
Kiedy księżyc minął szczyt nieba i dobrymi oczyma zmierzył stromą drogę, wiodącą na ziemskie niziny, Jacek szepnął:
— Kiedy już zobaczymy, gdzie się ma zanurzyć, podejdziemy tam chyłkiem... Podstawimy sak199 i sprawa skończona.
— A jeśli tam bardzo głęboko?
— Ta woda nigdzie nie jest głęboka, żaby nie lubią głębi.
— Och, jak mi serce bije!